Als vakbondsbestuurder, toezichthouder en wethouder van de Gemeente Amsterdam en de Gemeente Almere betrokken en betrouwbaar verbonden aan de publieke zaak.

De afgelopen jaren met name op het terrein van wonen, onderwijs, duurzaamheid, verkeer & vervoer, infrastructuur en stadsontwikkeling.

Mijn kracht ligt in resultaat behalen, vooral als er verandering nodig is onder het motto  “Doe wat je zegt en laat zien wat je doet en liefst een beetje meer”.

Maar geen verandering zonder verbinding, want resultaten behaal je samen en verandering is vooral mensenwerk. Die verbinding met anderen heb ik nodig om te functioneren en voor inspiratie. Niet erbuiten staan maar ertussen, erachter of soms ervoor staan afhankelijk van wat nodig is.

Ik ben een ‘what you see is what you get’ man, geen geheime agenda maar open, kritisch en direct en in staat ook op moeilijke momenten focus aan te brengen.

Focus aanbrengen om resultaat te bereiken, vooral als er beweging nodig is door druk van buiten of als eigen gekozen richting.

Want ik ben een beweger, geen beheerder en eentje die niet snel opgeeft.

Waar een wil is, is een weg.

Geboren (1961) en getogen als jongste van 3 kinderen in een protestants gezin in Friesland en de eerste generatie van de familie die ging studeren. Dat werd aan de Hogere Economische School in Groningen en na afronding hiervan Bestuurswetenschappen studeren aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Tjeerd Herrema

Mijn eerste baan bracht me terug in Friesland als beleidsmedewerker economische zaken bij de Provincie Friesland. Hier was ik betrokken bij het formuleren van het werkgelegenheidsbeleid, begeleide en beoordeelde ik werkgelegenheidsprojecten en was lid van het team voor het Integraal Structuurplan Noorden des Lands.

Mijn eerste stap in de actieve politiek was in 1984 toen ik als jongste raadslid van Friesland voor de PvdA gekozen werd in de gemeenteraad van Leeuwarden. Na de verkiezingswinst in 1988 ben ik daarmee doorgegaan tot en met 1990.

In 1990 bracht de liefde en de aantrekkingskracht een internationale stad mij naar Amsterdam en werd ik beleidsmedewerker en later vakbondsbestuurder bij de de FNV-vakcentrale. Vooral de meer politieke tak van de vakbond sprak me aan wat zich vertaalde in het lidmaatschap van de SER-adviescommissies voor de Algemene Bijstand en voor de Sociale Werkvoorziening. Maar ook veel bestuurlijk werk in grote uitvoeringsorganisatie voor de sociale zekerheid en arbeidsmarkt zoals Arbeidsvoorziening, het GAK, de Sociale Verzekeringsbank en vice-voorzitter van START-uitzendorganisatie die een snelle grote groei meemaakte. Mijn laatste functie bij de FNV was hoofd FNV Noord-Holland.

 In 1999 werd een beroep op mij gedaan, na tussentijds terugtreden van de voorzitter, om stadsdeelvoorzitter te worden van het stadsdeel Zeeburg waar ik inmiddels met veel plezier 9 jaar gewoond had. Omdat de politiek mij nog steeds trok en lokaal bestuurder zijn in de hoofdstad van het land mij als een cadeau in de oren klonk, heb ik ja gezegd en dit tot aan 2006 mogen doen.

In deze periode heb ik een start gemaakt met de stadsvernieuwing van de Indische Buurt en na de verkiezingswinst in 2002 met nog meer vaart ingezet. De Indische Buurt die bij mijn start in de verkeerde rijtjes stond, maar door een stevige veiligheidsaanpak en gerichte stadsvernieuwing nu gelukkig een erg populaire gemixte wijk is geworden. Verder was ik betrokken bij de opbouw van het Oostelijke Havengebied en bij de start van de nieuwe wijk IJburg. Tevens was ik lid van de gemeentelijke commissie integriteit en voorzitter van het overleg tussen stadsdelen/stad en lid van de adviescommissie Mertens die adviseerde over de herinrichting van het bestuurlijk stelsel. Dit advies is ook overgenomen en in 2006 ingevoerd.

In 2006 boekte de PvdA stedelijk een monsterzege en kwam een rood-groene coalitie in zicht en vroeg Lodewijk Asscher mij voor de portefeuille wonen, verkeer en vervoer, monumenten en dienstverlening. Waar normaal de wachtkamer voor wethouderskandidaten vol zit was het hier minder het geval omdat de NoordZuidlijn onderdeel uitmaakte van de portefeuille. Omdat het rood-groene college een uitdagend programma had en voor een collegiale besuursfilosofie koos, zei ik volmondig ja in de wetenschap dat de NoordZuidlijn een ‘bumpy ride’ zou worden.

In deze periode heb ik mooie dingen mogen doen, zoals minder sloop in de stadsvernieuwing, hergebruik van oude gebouwen stimuleren en meer ruimte voor ondersteuning van bewoners bij de stadsvernieuwing. Ook de afronding van de jarenlang slepende discussie over de weguitbreiding A9/A1, met als mijlpaal een akkoord over het Stroomlijnalternatief voor de A9. Hierdoor komt er nu een tunnel met daar bovenop een megapark dat de delen van Zuidoost met elkaar gaat verbinden. Ook is de later gehonoreerde aanvraag ingediend voor de Werelderfgoedlijst van de grachtengordel met in de toelichting aandacht voor de rol van Amsterdam in de slavernij.

Maar zorgenkindje NoordZuidlijn bleek er slechter aan toe dan gedacht. Onder het motto: van optimisme naar realisme moest er veel gebeuren om tot een reële planning en kostenraming te komen. Grote gaten in de contracten werden gedicht, de lijn werd eindelijk bij Lloyds verzekerd, het boorproces is herzien om met zo weinig mogelijk risico het boorproces te starten en uiteindelijk moest ook het projectbureau gereorganiseerd worden om een reëel beeld over kosten en planning te krijgen. Deze planning (oktober 2017) bleek ook lange tijd houdbaar, ondanks de verzakkingen aan de Vijzelgracht. Maar voor de uitkomst van het door mijzelf in ganggezette proces waardoor forse budgetverhoging nodig was, voelde ik me ook politiek verantwoordelijk ook al lag de oorzaak hiervan voornamelijk in een eerdere periode. Om deze reden heb ik na een lastige afweging in 2009 besloten terug te treden ondanks de steun die er in de gemeenteraad was voor mijn aanpak, zo blijkt ook uit de raadsenquête die later is gehouden. Naar mijn gevoel was mijn geloofwaardigheid na de zoveelste overschrijding in het geding.

Na deze periode heb ik me vooral als toezichthouder op het maatschappelijk middenveld gestort vanuit mijn eigen adviesbureau publiekezaak.nu.

Onder andere als voorzitter van de Raad van Toezicht van de Montesorri Scholengemeenschap Amsterdam en als lid en voorzitter van de Raad van Commissarissen van woningcorporatie Rochdale die na de crisis rond directeur Mohlenkamp flink moest saneren en een nieuwe maatschappelijk gedragen koers moest bepalen.

In 2012 werd ik, na weer een tussentijds teruggetreden voorzitter, gevraagd voorzitter van het altijd bestuurlijk lastige stadsdeel Zuidoost te worden. Dat heb ik tot aan de verkiezingen in 2014 met plezier gedaan.

Een groot onder de tafel gebleven integriteitsschandaal kwam op mijn pad en ik heb het mooie maar kwakkelende Kwakoefestival nieuw leven in kunnen blazen door hogere eisen te stellen aan de professionalisering in de vergunning en de vergunning, tegen de gevestigde orde in, aan een nieuwe partij te gunnen. Deze partij heeft het nieuwe Kwaku Summerfestival een professioneel eigentijds gezicht gegeven, waardoor het nu een van de leukste multiculturele festival van Amsterdam is.

In september 2015 werd ik, opnieuw door het tussentijds terugtreden van een zittend wethouder, voor Almere gevraagd als wethouder Ruimte, Wonen en de Wereldexpo Floriade. Met mijn passie voor stadsontwikkeling en ervaring met grote evenementen en projecten heb ik deze stap met enthousiasme genomen en ben verhuisd naar Almere, aan de andere kant van de brug.

Almere is een pioniersstad en een groeistad met veel vernieuwende woningbouw, maar door de crisis was de woningbouw stilgevallen behalve de zelfbouw die door met name Adri Duivesteijn tot een ‘Almeers principe’ was gemaakt. In de relatief korte resterende bestuursperiode is het gelukt de woningbouw stevig weer op gang te brengen en een trendbreuk te realiseren met een hoger aandeel sociale woningbouw. Ook de hoge leegstand van kantoren in Almere werd aangepakt en omgezet in woningen voor starters waar in de stad een groot tekort aan was. Ook de drukbezochte Bouwexpo TinyHousing gaf veel aandacht voor het klein(er) wonen.

De voorbereiding op de Wereldexpo Floriade had door matige voorbereiding vertraging opgelopen. De voorbereiding was zoals zo vaak bij grote projecten onderschat in tijd en geld, maar na een reorganisatie van het projectbureau met budgetverhoging naar een reëler bedrag kwam de versnelling op gang met een rechtsgeldig bestemmingsplan, een gebiedsvisie op de wijk en een voorlopige gunning van de wijk aan Amvest, waardoor het risicoprofiel voor de gemeente aanzienlijk daalde. Maar dit unieke Wereldevenement blijft een risicovol project maar biedt ook vele kansen voor stad en regio.

Bij de verkiezingen in 2018 haalde de PvdA tegen de trend in en als enige grote stad een mooie zetelwinst binnen. De vierde verkiezingenswinst voor de PvdA op rij bij verkiezingen waar ik zelf een actieve rol had. Maar het liep helaas heel anders.

In juni 2018 ben ik wegens gebrek aan vertrouwen bij de meerderheid van de coalitiepartijen en collegeleden teruggetreden op basis van een klacht van een lokale journalist en een publicatie hierover in de lokale krant. Het college en de coalitiepartijen hielden zich daarbij niet aan de eigen gedragscode en het integriteitsprotocol. De klacht van de journalist is door de onafhankelijke Ombudsman eind juni al ongegrond verklaard en de Raad voor de Journalistiek oordeelde in januari 2019 dat ook de publicatie hierover in de lokale krant onzorgvuldig was.

Momenteel werk ik weer tijdelijk voor mijn eigen adviesbureau publiekezaak.nu en sta open voor een nieuwe uitdaging op het terrein van wonen, stadsontwikkeling, onderwijs, duurzaamheid en/of belangenbehartiging. Ook ben ik beschikbaar voor nieuwe toezichthoudende taken in de publieke sector op deze terreinen.